Dema ku mirov li çiyayan dinêre, mirov şahidiya bêhempabûna xwezayê dike. Mirov xwe di nav bedewî, sadebûn û sirên ecêb ên ku xweza di hundurê xwe de digire de dibîne.

Ev ji bo min ne tiştekî nû ye, lê her carê ez gelek aliyên cûda yên xwezayê dibînim. Bi taybetî dema ku ez li heybeta çiyayan dinêrim, dema ku ez dibînim ku ev çiya hevalên min diparêzin, ez hem bandor dibim û hem jî bêtir girêdayî dibim. Ji ber ku tenê cihê ku em bikaribin xwe lê paqij bikin çiya ne. Hevaltî li vê zêde dibe, kenê hevalên min lê zêde dibe, berxwedan lê zêde dibe û çiya bi wan re her ku diçe zêdetir efsanewî dibin.

Kendalên asî di rûmeta şervanên azadiyê de vediguherin dibin şîvereyên azadiyê. Çiya meşa bi heybet a gerîlayan temaşe dikin. Kenên hevalên min biharê tîne çiyayan. Û di yek kenê de, hemû hesret bilind dibin. Bi berxwedanê, em hemû zincîran dişkînin; dema ku zincîr werin şikandin, şervanên azadiyê çemên bi coş hez bikin, wê ber bi azadiyê ve biherikin. Ev çiya wê bibin stranek, destanek; hemû mirovahî wê şahidiya destana wan kesên ku dema pêwîst bû, ji bo hevalên xwe bibin stranek û bibin destanek, bike. Di her bihustek axa Kurdistanê de şopa lingên hevalên min hene. Ez ê wê axê bigirim destê xwe û bêhna hevalên xwe, bêhna herî xweşik bikişînim hundirê xwe û di wê gavê de ez ê çavên xwe bigirim û tenê guh bidim dilê xwe, ji ber ku dilê min her gav bi hevalên min re ye. Ez bawer dikim ku dilê hevalên me yên şehîd bi me re ne, li me temaşe dikin. Baweriya min , hêviya min heye. Pênaseya hevaltiyê pir zehmet e. Hûn êş, şahî, zehmetî, hemûyan bi hev re dijîn. Bi hev re hûn ji zordaran re diqîrin, em endamên PKKê ne, em amade ne ku li ber xwe bidin û jiyana xwe ji bo gelê xwe feda bikin. Em şervanên azadiyê ne ku pêşerojek azad di sorbûna rojê de dibînin.

Hatina biharê re, dengên bêhempa yên çûkan ku mîna amûrekê mûzîkê di guhên min de deng vedidin, bedewiya xwezayê û barana nîsanê me mest dike. Ev, mirov dibe warên pir cûda. Bihar hemû hesret, evîn û xemgîniyê di hundirê mirov de dihewîne. Mîna çiyayên bi heybet. Hûn li çiyayan dinêrin, bêyî ku çavên xwe ji wan dûr bixin, barana nîsanê dilop bi dilop di çav û porê we de dibare. Bedewiya ku ji xwezayê re hatiye dayîn, kulîlkên asmîn ên şînbûyî, lale, ev bedewiya bêhempa ya biharê, ji baranê pir hez dikim; ew ji min re qala bedewiyên xwezayê dikin. Di baranê de, ez dixwazim çeka xwe bigirim, hilkişim lûtkeya herî bilind û destên xwe vekim. Û gava kevanek xuya dike, ez diçim welatên dûr. Bi rastî, rengên herî berbiçav ên kevanê kesk, sor û zer in. Ew rengên Kurdistanê ne. Kurdistan, çiqas watedar e. Carinan ez peyva Kurdistanê gelek caran ji xwe re dubare dikim. Dema ku ez dibêjim Kurdistan, kelecanek min digre. Kurdistan, erê, em zarokên wêrek ên Kurdistanê ne. Em parazvan û milîtanên vî gelî ne. Ez dixwazim bêhejmar caran bibêjim "Ax Kurdistan". Ez dizanim ku rojekê em ê li van axên ku bêhna azadiyê jê tê bi hev re bazdin. Hêviyên min mezin in, û divê ez hewl bidim ku bigihîjim hêvî û xewnên xwe. Şervanek divê her tim ji xwe bide. Bi dayînê, mirov tiştan bi dest dixe. Ez li van çiyayan xwe pir bişens hîsdikim; tiştek ji gerîlabûn û wekî jinek xwe pêşxistin li mala Rêbertiyê pîroztir û bi rûmettir tune ye. Ez xeyal dikim ku di rojek baranê de, em ê li van çiyayan bi Rêber Apo û gelê xwe re bicivin û agirê mezin ê Newrozê pêxin.

Ez dixwazim bigihîjim xewnên xwe, ez dizanim ku heke ez hewl bidim barê pêvajoyê hilgirim, ez ê bigihîjim xewnên xwe. Wekî jinek, divê ez partiya ku Rêbertî emanetê me kiriye biparêzim. Divê ez bigihîjim Rêbertiyê. Rêbertiyê fêrî me kir ku em çawa bijîn, çawa têbikoşin. Em îradeya xwe, berpirsiyariyên xwe yên şoreşgerî û ya herî girîng, nasnameya xwe ya Kurd li van çiyayan fêr bûn. Ev hemû bi saya Rêbertiyê bû. Her cara ku ez pirtûkên Rêbertiyê dixwînim, dilsozî û evîna min ji bo Rêbertiyê hezar qat zêde dibe. Hezkirina Rêber Apo ji bo hevaltiyê bandorek kûr li ser min jî kir. Herî zêde jî diyalogên ku bi Kemal Pîr û Hekî re kirin, digihîje kuraniya dilê min. Rêber Apo her tim ji hevalên xwe re durist û sadiq ma. Ez jî dê hewl bidim ku ji hevalên xwe re wisa bim. Ez ê ji jiyana xwe bêtir ji hevalên xwe hez bikim. Ez ê wan biparêzim. Kemal Pîr û Hekî qet Rêbertî terk nekirin; ew her tim li kêleka wî man. Helwesta wan ji bo me prensîbek e. Di tevahiya jiyana xwe de, ez ê her tim hewl bidim ku bigihîjim wan.

Bîranîneke Min A Ku Qet Nikarim Jibîr Bikim

Bîranîn pirekê di navbera rabirdû û pêşerojê de ye. Ew ezmûnên jiyanî taze û zindî dihêlin. Hin ji bîranînên min ên ji rojên destpêkê yên beşdarbûna min di hişê min de mîna ku duh bûye zelal in. Her ku ez li ser difikirim, ez dîsa bi xwe dikenim. Ji ber ku ez hin deverên li qadê dizanibûm, carinan dema ku komek heval dihatin, heval min bi wan re dişandin erkê. Rojekê, dîsa komek heval hatibû. Ew ji çiyayên Botanê hatibûn. Û ew hemû jî hevalên kevin bûn. Ez wê demê nû bûm, tenê 3 salê min bibûn. Çile bû û metreyek berf li erdê hebû. Ez pêşeng bûm, min hevalan bi zorî heya cihekî bir, piştre min got, "Ma em bêhna xwe nedin?" Heval bi min kenîn û henekên xwe bi min kirin, gotin, "Kuryeya me westiyaye." Lepikê min ji sermayê ji destê min ketibû, lê min ferq nekiribû. Piştre heval tavilê dar kom kirin û agirek xweş pêxistin. Û min germahiya hevaltiyê li wir bi kûrahî hîs kir. Piştre, min ew birin cihê wan. Û wan ji min re gotin, "Tu kuryeyekî baş î. Te tevî her tiştî dev jê berneda, ev serkeftinek mezin e." Paşê, dema ku min xwest vegerim cihê xwe, hevalên min gotin ku hevaleke  dê were cihê me. Û bi wî hevalê re, me ji bo rêwîtiyê amadekarî kir. Ew hevalekî kevin bû û pir dilnizm bû. Me di dema rêwîtiyê de sohbet kir. Paşê, nêzîkî wargeha me, ez ji ber mijê winda bûm. Min pir şerm kir ku jê re bibêjim ku ez winda bûm, lê wî fêm kir ji ber ku ez pir li dora xwe dizivirîm. Li min nihêrî û got, "Tu hinekî westiyayî xuya dikî, were em bêhna xwe vedin." Piştî ku demekê bêhna xwe veda, wî bi awayekî ku qet min aciz neke arazî ji min pirsî. Û di dema axaftina me de, wî pirsî ku cihê me li kîjan alî ye, û min nîşanî wî da. Û wî got, "Demek dirêj e ku ez pêşengiyê nakim." Wî got, "Demek dirêj e ku ez li pêşiyê nemeşiyam." Wî bi dilnizmî pirsî gelo ew dikare pêşî biçe. Min got na, ez nikarim destûrê bidimê, ez ê pêşî bimeşim. Wî ewqas israr kir ku min qebûl kir. Bi rastî jî ew li ser arazî pir serwer bû; wî tavilê rê dît. Gava ku ew li pêş bû, min nedikarî bigihîjim meşa wê. Mij pir bû; di demekê de, wî destê min girt û min wisa bir. Di dawiyê de, em gihîştin noxtê. Heval tavilê bi me re alaqadar bûn û dûv re çaya germ ji me re anîn. Û di cih de, hevalên noxtê ji hevalê pirsîn ka ez çawa kuryetî dikim. Ji ber şerma xwe min nikarîbû serê xwe ji erdê rakim. "Ew di karê kurye de pir baş e, rêwîtiyek me baş çêbû, rêwîtiya me baş çû," got. Û li min mêze kir, keniya. Sibeha din, wê gazî min kir û tevliheviyên arazî rave kir. Ez bi rastî ji nêzîkatiya wî ya hevaltiyê di wê demê de bandor bûm. Û kêliyên ku me bi hev re derbas kirin, di hevaltiyê de parve kirin, hêz dan min û moralê min bilind kirin.

Bûyîna evîndara axê tê wateya bûyîna bihar.

Ez evîna bêdawî ya axê me

Ez şilpa yekem a axê me

Ez bedewiya bêhempa ya axê me

Ez bayê germ ê axê me

Ez zindîtiya  rengîn ya serxweşker im

Ez agirê ku di zivistana sar de germ dike me

Ez agirê newrozê me, ji nû ve vejîna axê me

Ez sê kibritên ji dengê Mazlum ya axê me

Ez sedema jiyana axê me, sedema hebûna wê me

Ez nefes im da ku ew bizanibe ku ew ax e

Ez tenê rastî me, rastiya ku tenê divê ew bigihîje wê me

Ez evîn im, ez Zîn im, ew Mem e

Ez nan im, ew bereket e.

Ez av im, ew çem e.

Ez mizginî me, tu cihê wî

Ez heval im, tu penageh î

Ez wate me, tu yê ku wateyê dide yî

Ger tu li vir nebî, ez jî li vir nînim

Ger ez li vir nebim, tu jî li vir ninî

Bêyî te, bêyî min, ev dinya qeşayek hişk e

Ez baxçeyê gul im, tu bilbil î

Ez şahiya pelên kesk di dilê şervanên azadiyê de me, tu penageh î

Tu dayika axê yî, ez bûka wê me