Şoreşa bi jinê re em dinava hewldanek mezin de didomînin. Ji wateya gelemperiya 8’ê adarê, hê girîntir derbas dibe. Heya kar, li gel me wa lê hatiye ku heke jinek yan jî zilamek di vê mijarê de nebe xwediyê pêngavek, ez texmîn nakim ku mafê jiyanê bibînin. Tenê ne ji bo gelê Kudistanê, ji bo asta navnetewî hêzên ku dixwazin helwest bidin xwuya kirin, bi nemaze jin dixwaze vê pêvajoyê têbigîhê. Ez bawerim ku bi van nîqaşên me ve ez ê vê hinek bighînim vekirîbûnekê. Ez bihêvî me ku di pêvajoya pêş me de hê zêdetir giringiyek bidime civînên jinan. Karê ku dikeve para min, ji bo pêkanînê weke deyneke dibînim. Bi taybet jî li ba me her dem pêdiviyek ku em şehîdan bibîrbînin heye. ‘’Çi yên xwe kirin bomba û teqandin’’ bi vî awayî eslê mirov xwe digihîne çalakiyên herî cidî ve, kesên xwediyên çalekiyên azad, çi jî yên xwe şewitandin, bi vî rengî xwestin xwe paqijkin; eslê jinê, erkên ku dane pêş me di kesayeta van şehîdan de bicîh anîn ji bo min deynek e. Bi sedema vê rojê jî bi taybet vana diyarkirinina min wê di cî de be.\n\nEz bawerim ku eleqeya jinê her ku biçe wê hê pêşbikeve. Sedemên herî bingehîn, di desthilatiya zilam a cîhanî bi israra berdewamkirinê de ku raburdûyê bi mirova nadin gerandine. Bîrdoziya desthilatiya zilam, bandora xwe ya ku li jiyanê dike, pirsgirêka jinê hê girantir kiriye. Bi taybet jî ji şoreşên sedsalên 20’an ve yên di demên dawî de di milê jinê de rê liber hin pêşveçûna vekiribin jî lê tam çareseriyek pêknanîne. Heta li van welatên ku sosyalîzma pêkhatî lê fermî jî bûye, vana nekirin malê şoreşa jinê, pîvanên jiyana giştî, mirovên herî ku digot ezim, bi kesayetên weke Rêberên sosyalîstan re jî xwe dide domîn, ev pir vekirî û li holê ye. Heke ez qala xwe bikim, ez vêya hinekî hîn cuda digrim dest, vê pirsgirêkê hîn kûr û diberfirhiya gerdûnî de dest girtina min rast e. Ez li vê derê tenê pêdiviyên şoreşa rizgariya netew bigirim ber çav, dahûrûnek jinan nakim. Heta ku ji bo guncawbûna rojê em xelaskin “nîvê nufûsêne, bê wan şoreş nabe” ez ne di nava ferasetek (anlayiş) wiha teng de me. Ez hê bibingeh tevdigerim. Ji bo min ev weka felsefe û xwebatek bicoş e. Ji bo ku ez fereseta xwe ya sosyalîst avabikim, pêwîst e ez vêya çareser bikim. Weke keseyatek zilam, hêjî ez di nava lêgerînê de me. Jiyana bi jin re divê çawa be, jiyana giştî wê çawa be, dema me ev me pirs, pirsdikir, jiyan bi jinê re wê çawa be, ev pirsa ji bo ez hêjî pêwîstî dibînim ku liserê bihizirim. Di vê mijarê de ez vekirî bidim diyarkirin ku ez xwe navêjim pişta tu darîzînên kevneşopî û nirxên exlaqî, ez bawerim ku ji nêzîkatiyên milên cînseltî bigre, bi jinê re di her warê jiyanê de parkirin, polîtîka û heta xebatin leşkerî parkirinê, pirsgirêk hene. Pêwîstî û giringiyek didim van nîqaşan. Tenê bi sînorên nîqaşan ve mayîn na, evana bi rêbazên hîn cudatir ve bi çareseriyên şoreşgerî ve birin hê zêdetir min eleqerdikir. Ez van  weha dinirxînim, karên herî pêwîstin û yên bingehînin ku sosyalîzma demê pêkbîne.\n\nHeya ku vîna jinê, keseyeta jinê nekeve rojevê, tenê bi çareseriyên hişmendiya zilamên desthilat ve wê bê têgihîştin ku ne şer û ne jî aştiyê, bi tena serê xwe çareser nebe. Her weha di Şoreşên ku li demên pêş me de ne û piştî şerên salên 21’an de pêvajoyên aştiyên ku li dû wan bên, ji bo ku bê bi tendûrîstîkirin; divê em şoreşa jinê bidin kûrkirin. Ez texmîn dikim ku sedemên esas jî ev e.\n\nWekî ku tê zanîn, li Rojhilata Navîn bi kevneşopiyên olî ve nemaze bi xilasbûna komînên kilana ve ez texmîn dikim ku di dirokê de ya herî zêde pêktîne Mezapotamya ye. Hêza jinê ji heyama berhevkirinê, heya hilberînê bê nîqaş e. Berî her diştî, di olan de îfadeya xwe ya xwedawendiyê dîtibû. Heta neha jî xwedî bi navake pir biandor e. ‘’Îştar’’ Bi Kurdî tê wateya ‘’Stêrk’’. Di Erebî de jî heye, dema hemû zimanan de heye. Di roja me de ‘’Stêrk, Star’’ jinên xwedewend dide îfadekirin. Di rastiyê de ev xwedawend xwedî erkeke dîrokî ne; yekem car avakerên civakên ku bi cî dibin in. Divê bê pejirandin ku cara yekem ji avakirina civakên yên Gundan bigere, di heyamên herê girîng de şoreşên ku bûn komcivak, bi hevsengiyek mezin ve li derdora çalekbûna jinê pêş ketiye. Saloxdayîna xwedawenda Îştar, her hal ewqasa mirov dikare qal bike. Civaka jinê, wihaye ku di pêvajoya avahiyên xwe yên cara yekî de mezinahiyek temsîl dikin.\n\nWelatê sereke ya Îştaran ku ev cî û warin tê fêmkirin. Weke ku tê destnîşankirin, hem kedî kirina civaka mirovan û hem jî bi berhem anîna zad yan jî qut di vê herêmê de pêşketiye û ev jî aliyê jin ve hatiye pêşxistin. Eşkereye ku di encama berhemeke bi vî rengî dê bigihêje asta xwedavendiyê. Ji aliyê tevahî zanistan ve, zanistê erdkolînê (arkeolojîk) jî didin diyarkirin ku bi vî rengî ye. Lê mixabin heta roja me ya îro ji Îştaran tişta şûnde mayî, jinên herî paşketî, jinên herî bê çare, civak û malbatên xwe dispêrin vê jinê ne. Di her aliyî de asta azadiyê hebe jî, di vir de ew jî nîne. Xulase ciyê ku xwedavend lê ji dayik bûne, veguherîne xirbeyan. Hema bêje li ser navê jiyanê tiştek nema ye. Em dixwazin bi şoreşa Mezopotamya vê ji nû ve zindî bikin. Bi giştî ev cî û warên ku weke dergûşa mirovatiyê tên binavkirin, niha goristana mirovatiyê ne. Ya ku em dikin; kolana vê goristanê û di vê goristanê de dîtina zindiyekî ye. Taybetmendiyeke tevgera me jî, qelişandina goristanên ku bi betona stor hatiye çêkirin û bi şêwazê ji nû ve zindî kirinê ye. Bi giştî PKK weke îfadeya ji nû ve zindî kirina gelên Mezopatanya di kare bê nirxandin. Xulase di despêkê de Îştar di van goristanan de hebûn, Zenûbya hebûn, heta Cleopatra hebûn, Semîramîs hebûn. Weha diyar e ku dîroka cihanê bûye şahidê gelek jinên bihêz. Meryem, Fatma, Zeyneb û Ayşe hene. Di dîroka me de jî jinên ku dişibin van kesayetiyana hene. Em di nava mijûlbûnek weha dene ku em dibejin; gelê em bi goristana van re mijûl bibin em ê bikaribin wan ji nû ve zindî bikin? Hêvî neyên birîn, yan jî qutkirin! Axên Mezopotamya bi bereketin. Li gorî min heta niha jî li van axan ax, av û roj bi awayekî herî bi bereket li vir digihîjin hev. Ev afrîneriya herî mezin ava dike. Berhemên vir yê herî bi Îştar in. Mirovên wê jî dikarin bibin ê herî xweşik, maddeya wê hinekî derfetê dide vê yekê. Niha li ser navê xwedayan sextekar mane, mûmîn tev bûne softa, jinên wan jî bûne bela serê jiyanê. Weke ku ji xwedavandên jin ti bermahî nemane, xwedayên zilam jî êdî berbi nenasiyekê, softatiyekê ve diçin. Em hewl didin ku vana tevan dahûrîn bikin. Ev jî karekî başe, vejîneke berbiçav ji çedibe. Ev vejîn zêdetir pêşve birin – niha weke ku min got; em di nava neştergeriya qomayê de digirin- weke xebatên atolyekê, weke xebata labaratuarekê. Dîsa mîna ku di nava şert û mercên herî giran de li ser masê derbaskirina operasyonekê em bi dest digirin û em hinek rewşê bi hêvî, nîşaneyên vê jî dibînin. Bi hostatiyeke mezin ew aliyên mîna cesedan lê hatiye hinekî zindî dikin. Hinekî be jî em bi karê xwedayî re mijûl dibin- karên xwedayi di heman demê de karên mirovîne. Bi zanebûna van rastiyan li ku derê av pêwîst e, li vê derê ava xas dayîn; li ku derê hêvî pêwîste hevî dayîn; ji ku derê re bi hêz bûn pêwîste hêz dayîn pêwîst be di vê mijarê de hinek xebatan bi rê ve dibim. Ez van xebatên ku birêve dibim, li gorî xwe di ecibînim. Lê ne gengaze ku ez, dîroka ku bi hazaran sale hatiye xistin bi serê xwe bikaribin zindî bikim. Gelek qurbanî hatin dayîn. Ji nava jin û zilamên herî bi rûmet qurbanî hatin dayîn. Bi awayekî misoger dê jiyaneke nû li ser xwîna wan pêk bê. Ji xwe di vê wateyê de ez xwe weke hêzê şehîdean ê jiyanî dibînim. Erka min ya sereke jiyanîkirina şehîdean e, hûn dibînin ez di rewşeke wiha de şer dikim. Dikarim qala pêşketina hêviyekê bikim. Ger pêwîst bike ji bo vê şer, ger pêwîst bike li ser şert û mercên jiyana azad bi kedeke mezin radiwestim. Pêşketinên heyî hêvî didin. Tu kes xwe ber bi xeyalan nexe. Heta ku bi hostayiyeke mezin şerê vê neyê bi rêvebirin, têkoşîna jiyana azad neyê meşandin, ji bo vê hostayiyeke mezin neyê raber kirin kes nikare qala serkeftinê bike. Bi qasî hêviyê ger em derfetinên vê jî bi şer re bikin yek, qasî pêwîst jiyanî bikin, ji dûbare ev axana bigihêjin şehnaziya xwe ya borî, ne bê derfet e. Hîn bi xeyala vê ve, bi kelecaneke mezin dimeşim. Sibê yan dusibe ji aliyê darayî ve jî dema ku derfetên vê pêşketin, mirovên hê zindî, rêxistinên hê saxlêm, yekîneyên şer qasî ku pêş bikevin, roj bi roj pêk hatina xeyalan jî dê çêbibe. Ji bo ev axana carekedin di berbanga mirovatiyê de çawa ku bûn dergûş, ji bo wekhevî û azadiyê dîsa li ser van axan di berbanga sibê de pêşxistin jî dê gengaz bibe. Ez vê bi vî rengî dinirxinîm, ji berbanga sibê derketina rûyê rojê kelecanê dide min.\n\nRêber Apo