Fermandara jiyana azad rêheval Rûken Zelal, li Rojavayê Kurdistanê li bajarê Qamişlo tê dinyayê. Rûken, ji malbateke xwedî kok û esalet re dibe tîrêjeke hêviya jiyana nû û azad. Lewra ji bo ku dayik û bavê wê heqê wê nûr û cemala di rûyê wê de bidin, navê wê dikine Emel ji ber ancax ew hizûr û ronahiya di çavê Emel de bi vî navê bi wateya hêviyê werin pênase kirin. Gelê Rojavayê Kurdistanê hemûyan ew rûmet qezenc kirine ku Rêber Apo li ser wê xakê tekoşîna azadiya Kurdistanê mezinkir û belavkir. Pêlên germahiya îdeolojî û zanista Rêber Apo a di hezkirina welat û mirovbûnê de, ji Şamê belavî giştî Rojava û Sûriyê bibû. Malbata heval Rûken jî dil û giyana wan bi van pêlan gerim bibû. Xwedî li nasnama xwe ya netewî derdikevin û di ferqa zilim û zora ku li ser wan têmeşandin de ne. Lewra bi dilsoziyeke mezin dibin palpişt ji kar û xebatê Partiyê yên di wan herêman de. Di hembêza dê û bavekî wiha de mezinbûn, herwiha bi çûn û hatina hevalan ya malbata Emel re, di dilê wê de hestên şoreşgerî ava dike. Şilêra welatê rojê behremendî û zekaya xwe ji xizmeta sîstema Baas re ti car nake mal û mîras. Bi xwendina xwe re her dikeve nav xebat û aktîvîteyên ciwanan de. Ew bi fîzîkî li bajarê Qamişlo ye lê di dil û xeyalê xwe de her li dinyaya gerîlaye, dinyaya ku bi hezkirina hevalan ve ji xwe re hunandibû li wir dijiya. Bi rabûna bahoza şoreşê li Rojavayê Kurdistanê Emel û malabata xwe weke gelek malbatên welatperwer yên Rojavayê Kurdistanê xwedî li keda Rêber Apo a li ser wan dayî derdikevin, ji heval û partiye re dibine pişt û destek. Lehenga şoreşê bi xwe jî bi awayekî aktîf û diyarker dikeve nava xebatên şoreşê de. Ji bo rizgarkirina axa xwe ji deshilatiya Baas û ji hovîtiya Daîşê, bi vîneke mezin bi şev û roj dixebite. Piştî du salan a di nava van xebatan de Emel vê firseta dîrokî yekser dinirxîne û biryar dide berê xwe bide qada tekoşîna giran li sere çiyayên Kurdistanê. Dem hatibû ku êdî bi fîzîkî jî derbasî wê cihana muazam a ku di xeyalê xwe de bi salaye pêre dijiya. Di sala 2014’an de Emela çeleng kulma xwe datîne ser dilê xwe û dikeve ser riya çiyayan. Di tarîtiya şevê de Emel digihije bilindahiya çiyayan, wê şevê ji eşq û kêfa çiyayan re xew nakeve çavê wê, serê deqê li demjimêra xwe dinêre ka kengî bibe sehar û çavê xwe bi bedewiya çiyayên Kurdistanê ronî bike. Tekoşera fedayî li deştê mezin bibû, lê asîbûneke ezdayî di hindirê wê de hebû. Mirov digot qey ew di dergûşa çiyê de hatiye dinê û dinav daristan û newalê wê de mezin bûye. Lewma hezkirina Emel a ji çiyayan re weke hezkirina wê ya ji dayika wê a şîr re bû. Bi derketina rojê re zeriya Kurdistanê silaveke ji dil û can dide tavê û spasiyê xwe jêre dike, ku hebûna a li wêderê jêre kire qismet. Bi wergirtina cil û bergê gerîla re û li xwekirina pêlavekî sor re dilşahiya Emel temam bû. Qehremanê Emel, Rêber Apo bû, wê zarokatiya zimanê xwe li navê wî vekiribû. Bi wê girêdan û hezkirinê, navê meskenê Rêbertî ji xwe re digre û dibe heval Ruken Zelal. Li Qada Garê perwerda xwe a şervanê nû dibîne. Derbasbûna roja ji heycan û dilgeşiya Ruken ya hebûna wê li çiya û di nav gerîla de kêm nedikir, berovajî her sehareke nû, bi xwe re bi barekî giran ji moral û heyecanê dianî nav dilê wê. Her roja derbas dibû kelecana wê zêdetir dibû, mîna xezaleke ciwan bi enerjî û dînamîkbûneke taze reng û tameke xweşik bide nêveng û jiyana hemû hevalê li dor xwe. Ev jêhatîbûn, zîrekî û hezkirina Ruken a mezin li hember Partî û Serokatiyê hemû hevalê wê bandor dikir û bala wan dikişand. Ji ber ku ew di hezkirina xwe de ne tenê bi anîna ser ziman re sînordar dima, ew di her kêliyê de di nav jiyanê de, di mektebê de û li ser çekê bi hemû hêz û xîreta xwe ve, xwe diwestand. Ji bo ku zû bibe xwedî danehev, zanist û berhem, di nava vê jiyanê de Delala çiyayan her fedekarî dikir. Piştî qedandina perwerda şervanên nû, yekser derbasî saziya Hêzên Taybet dibe. Ew dibe zaroka nêvenga fedayî. Hîn bi nûbûna xwe di gerîlatiyê de derbasbûna wê ya Hêzên Taybet gelek pêşketinan pê dide qezenc kirin. Xwedawenda azadiyê li gorî rêgez û pîvanê jiyan û biryardariya Zîlan xwe avadike, perwerde dibîne û teşe digre. Rûken bi zayina xwe weke jineke Kurd û li ser xaka Kurdistanê pir serbilind bû. Ji bo layiq be ji vê nasnamê re, ji bo azadkirina xaka xwe, bi zanist û bîraweriyeke rêxistinî bi leza tîrêjên ronahiyê, roj bi roj xwe pêşdixe. Rûkena tekoşer şensê jiyan kirina bi fedayên mezin Doxa Jiyan û Zinar Raperîn re qezenc dike. Hîn dema bi wan hevalan re jiyan dike, bi sekn û tevlîbûna wan bandor dibe. Piştî ku rêhevalên ku bi wan re jiyan kiribû çalakiyên herî mezin yê fedaî pêk anîn şûnve cihê wan di çav û dilê Rûken de bilindtir û mezintir dibe. Sewdaliya heqîqetê ji bo xwe gihandina Doxa û Zinaran, ji bo layiq li hevaltî û fedekariya wan derbikeve, asta tevlîbûna xwe derdixe asta herî jor. Beriya şer û çalakiyên fedaî, Rûken di çalakiya jiyanê de jî bi fedayî tevlî dibe. Fedayiya Rojê di her kêliyê de xwe ji rewşa giran a li Îmraliyê tê jiyîn berpirsiyar dibîne. Dibêje ku; ‘’Weke fedayiyeke Rêber Apo ji kêliya yekem ez têde derbasî Hêzên Taybet bûm, li hember Serokatiyê ez ketim bin giraniya erkên li ser milên me. Her rojeke ku derbas dibe em bi vî deyin û barî re jiyan dikin, ji bo min bi êş, azarî û îşkenceyeke giran derbas dibe’’. Şoreşgera kêliyê weke hevalake jin a Rêber Apo bi giraniya erkên li ser milê xwe dijiya û nefes dikşand. Rûkena dilpak di her gotin û bûyereke jiyana xwe de keda Rêber Apo li ser xwe weke jin hîs dikir û didît. Rêber Apo destê xwe dirêjî jinê kir û ew rakire bilindahiya erşê. Nasnamaya wê ya di nav lingê desthilatê de wendayî, bi bîrdoziyeke zêrîn re carekedin pêşkêşî wê kir. Ev fedekarî û fedayitên ku Rêber Apo di ber azadiya jin de dayî û roja îro di nav çar dîwarê giraveke de dîlgirtî mayina wî, wijdanê Rûken ji hindir de diêşand. Lewra rêhevala Rêber Apo 24 seat di nava tekoşîn şer û berxwedanê de bû. Ji bo deqekê berê zûtir dawî li tecrîda bê edalet were kirin û Rêber Apo bigihîje azadiyê, Rûken bi lêhûrbûneke kur diçe biryara çalakiyeke dîrokî. Hevrêya Zîlan, Jiyan û Zinaran bi mîrasê wan jiyan dikir. Di demeke ku têde dagirkeriya Tirk bi hovane êrîşê xwe li ser Qadên Parastina Medya giran dike, li ser senger û tûnelên berxwedaniya gerîla çekên nûkleer û termobarîk bi kar tîne, Rûkena şerzan bi cêwiya xwe ya ruhê fedayî re, bi fermandar Sara Goyî re dest didin hev û berê xwe didin nava dilê metrepolên Tirkiyê. Ji bo ku dersekî dîrokî ji dewleta Tirk û dagirkeran re bidin, dikevin nava hazirtiyan. Şeva 26’ê meha Îlonê a sala 2022’yan Rûken û Sara bi dilekî ji pola, bi giyanekî bi hêviya jiyana azad û heqîqeta Apo’yî dikelîya berê xwe didin mala Polîsan a li herema Mezîtliyê li bajarê Mersînê. Wê şevê dîrok her kesî ji ser dika xwe dadixe û dika dîrokê ji qehremaniya Rûken û Sara re dihêle. Qelemê hemû nivîskaran dikevin seferberiyê ji bo belgekirina vê govenda ji agir. Bi vala derxistina hemû teknîk û teknolojiya istixbarata dewleta Tirk, xwedawendên azadiyê Rûken û Sara bi çekan digrin ser polîsan. Bi gûleyên çeka xwe wan didin fêmkirin ku fedayiyên Rêber Apo bi îradeya xwe ya mezin pêl her cûreyê astengiyan dikin. Ji bo geşkirina meşeleya li derdora Serokatiya xwe bê didulî, bi rûgeşî bi ser diyardeya bi navê mirinê de diçin. Wê şevê Rûkena şerzan bi periya kêleka xwe re, di nava mejiyê dagirkeriyê de mîna volkanekî ji bizotên zafer û azadiyê re xwe diteqînin, berxwedaniya li hemû qadên çiya silav dikin û destê hevalê xwe yê berxwedêr bi hêz dikin, bi baskê pepûlekan ber bi pakrewanên pêşeng ve hildikişin jor. Wê şevê li navê fedayiyên Rojê navê Rûken Zelal û Sara Goyî zêde dibe. Rûken wê şevê digihîje merama xwe, bi dengê teqîna xwe di guhê hemû cîhanê de qîr kir ‘’Bê Serok Jiyan Nabe’’, ji Rêberê azadiyê re peyama hezkirin û girêdana xwe a bê dawî ragihand. Amadekar: Navenda Ragihandına YJA STAR
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 328
Dem û cih dema kamil dibe hebûnekî nû tê ava kirin. Tê gotin, ku her tişt demekî xwe û cihekî xwe heye. Carna cih kamil e, lê dem nehatiye, carna jî dem hatiye lê ne di cihê xwe de ye. Di wan dem û cihan de hebûn nîv bi nîvî ye. Lê ev nayê wê wateyê ku wê hebûn nîv bimîne. Lewra divê mirov ji zimanê gerdûnê rêya temambûnê fêr bibe. Teqez her rûbarekî digîje ûmmanê, teqez her mirov digîje heqîqeta xwe. Çawa ku rûbar di nava herikbariyê de digîje çavkaniya xwe, însanên ku digîjin heqîqeta xwe jî teqez di nava lêgerînên de ne. Yên li cihê xwe nalivin, yên ku lêgerên xwe kûştine, ne dikarin cihê xwe, ne jî dikarin dema xwe her wiha nikarin hebûna xwe bi afirînin. Lê kêsên wiha hene ku sekinandinê wekî mirinê dibînin; ji ber wî ye ku dibêjin, em jiyanê ‘nefes bi nefes dijîn’. Berfîn jî di nava lêgera hebûna xwe de her dem yek ji wan kesan bû ku tim û daîm digot; ‘’Jiyanekî nefes bi nefes’’. Nexwe mîna lîlavên ji çiyayan bi herikin, xwe herikand nava rûbarên dîrokê û heta nefesa xwe ya dawî bi herkînekî coş tevlî dem û cihê xwe bû. Ew yekê ku cih û dema xwe kamil kiribû bû, ji wî bû ku hebûna wê di her demî de û di her cihê de bi bandor diyar dibû. Berfîn hebûna xwe ya bi wate di 4 Nîsanê de, li cihê Rêber Apo fikra azad pêş xistûbû de derxist holê. Wê bi bawerîkî mezin hebûna xwe di hebûna Rêber Apo de dît û di roja çêbûna Rêber Apo de tevlî qlana Apo bû. Keça Apoyî di rêya Rêber Apo de mîna Îştar û Staran bû xwedî rista pêşengtiyê. Ji tevlîbûna xwe heta roja şehadeta xwe her dem mîna fermandarekî çalak tevlî pêngavên azadiyê bû. Ti caran lêgerînê xwe nesekinand. Ji ber bawer kiribû; ‘’Sekinandin mirin e!’’. Nefes bi nefes li erdên Rojava ber bi eniyên azadiyê ve beziya, nefes bi nefes ber bi çiyayên heybet ve hilkişiya. Wisa dijiya ku yê ji dûr ve wê temaşe dikirin, digotin qey Berfîn ji jiyanê re dereng maye, lê ne wisa bû. Ew di esas de dixwest bigîje dîroka jin ya hatiye wendakîrî, ji bo wî bû leza wê ya nefes bi nefes. Bi taybetî jî di milê leşkerî de xwe pêş xistinê kiribû navenga leza xwe, ji ber sedemên wê yên maqûl hebûn. Berfîn digot; ‘’Jin pênç hezar salin hatine kole kirin. Qadên jiyanê ji jinê xalî bûne. Divê jin xwe lêpirsîn bike, bêje; min çima wenda kir, min li kur wenda kir’’. Berfîn jinekî bi lez, jêhatî û bîrewer bû. Lewma digot; ‘’Dema ez ketim nava lêpirsînê min dît ku jin herî zêde li hember nîzama zilam yê artêşbûyî têk çûye. Wê gavê wekî jinekî pêwiste ev amûrê destê zilam jê bê girtin’’. Berfîn bi van lêhûrbanan berê xwe dida qadên şer, di qadên şer de wekî fermandar û pîsporekî sekvanî erk û berpirsiyartiyan radikir. Ew êdî amadebû ku amûrên zilamê serdest ji destî wî bigire. Di qadên şer de li ser hev bû xwedî serkeftinên mezin, ew şervana li pêş yê eniyên şer bû. Cihê ku ew lê amade teqez serkeftin lê hebû, cihê ku ew lê ji hevalên xwe re çavkaniya piştrastîyê bû. Di şer de herkes dixwest Berfîn li kêleka wê be, hem bi xwe bawer bû hem jî vê diteyisand dora xwe. Bi lez bû, atîk bû, li ser çeka xwe ya sekvanî serwer bû. Ji dijmin re şevan kiribû dojeh, bi wêrekî dajot ser neyarê xwe, kêziyên xwe li hev badida mîna Starên serdema nû bi şewqa Roja xwe ve jiyanê ronî dikir. Bi ezmûnên salan berê xwe da Zapê. Dîsa di Nîsanekî de ji partiya xwe re nivisandibû û wisa digot; ‘’Ez niha li Zapê me. Ev pêvajoya ku em têde a ku xwe ji nûve avakirinê de wekê jinekî dixwazim erk û berpirsiyartiyên dikevin ser milên min rast pêk bînim. Ez dixwazim ku ji pêvajoyê re bi sekna xwe, tevlîbûyina xwe ya jiyanê, çalakiyên ku tên xwestin ji Serok Apo re bibim bersivekî. Ev tecrîda ku li ser Rêber Apo ji bona min wekî mîlîtanekî pir giran e. Bersivdayina vê tecrîdê rast xwe perwerde kirin û rast pêvajo fêm kirin e’’. Keça rojê ji bo bersivekî bide dagirkeriyê di bihara jiyana xwe de ket sengerên şer. Ji bo diwarên li dora Rojê hatine ava kirin hilweşîne bi hêrsekî mezin şer kir. Ew yek ji wan bû ku dem û cih kiribû yek û hebûna xwe bi rojê re teyisandibû dîroka ku hatiye reş kirin. Di raporên xwe de li ser dîrokê gelek caran dinirxand, bîrewera welatê xwe û wiha digot; ‘’ Dîrok li gorî cih, dem û bûyeran tê gûhertin. Dîroka ku pergalê fêrî me kiriye, dîrokekî ku tenê li gorî berjewendiyên pergalê bi xwe ye. Ji ber pergal di van fêr kirinê xwe de armaç dike ku vîn, hêz û baweriya civakê bişkîne û mirovahiyê tenê ji bona xwe bide şixûlandin. Dema ku mirov dîroka PKK’ê mêze dike dîrokeke ku tenê bi nirxên mirovahiyê û rastiya Rojhilata Navîn ve cewherek rast dayina avakirin e. Ji qonaxa dayiksalarî heta roya me ya îro dest digire ku ev qonax her ji aliyê desthilatdaran ve tine hatiye hesibandin. Sedemê vê jî ewe ku di cewherê vê qonaxê de wekhevî û edaleta dayikê heye. Dîroka PKK’ê li hemberî dîroka çewt ya zilam helwestekî herî xurt û ji nûde nivisandina heqîqeta mirovahiyê ye’’. Keça Rojê, ji ber li ser fikrên rast meşiya ti caran neket, ji ber bi zanistekî dîrokî rakir çeka xwe her dem serkeftî bû, ji ber Nîsanê kiribû dema çêbûna xwe, di Hezîranekî de wekî simbilên sorgûlan li ser axa bi bereket, li Xîlala Zêrîn wekî Stara demê tovên xwe reşand. Di pêçeka dayika xwe Zagros de bû perçekî ji Zagrosê. Di rojên herî zehmet de, di rojên ku jê re digotin, axir dewrane de xwe da bin destarê dîrokê û ji nêviyên Zerdûştan re şoreşekî mîna ‘şoreşa nan’ da ava kirin. Şoreşe jina azad, şoreşa ekolojiyê, şoreşa civaka demokratîk, şoreşa zihniyetê, şoreşa dil û mêjî diyariyê neviyên Zerdûştan kir. Emê her dûbare bikin, ewin ku yê di sibê de dijîn e. Berfîn jî lîlava çiyayên Zagrosê, keça Rojê, wê her di siberojê de be, wê her bijî mîna fikra azad. Hevalên Wê Yê Tekoşînê
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 312
Sara û Ruken, her du xwedavendên azadiyê, di 26 İlonê de wekî tirejên rojê şewq dan û dil û mejiyan ronî kirin. Wan bi çalakiya xwe behsa xwe kirin û mîna xwedavend Zîlan bûn pêşengên demê. Hindek dem hene ku herkes bê deng dibe. Ji tirsa ti kes ne wêre li çavên hev binêre. Berpirsiyarî hene û divê pêk bên. Di wan deman de pir kes hene ku li lêviya yekê din in. Lewra, tenê çirûskekî bes e ku zikê tarîtiyê biqelişî ne. Tenê dengekî bes e, dengê mîlyonan berz bike. Di wan deman de pêwiste yek kes be jî dengê xwe bilind bike û bêje; ‘qral tazî ye’. Pirî caran yê vê dengê bilind dikin xwediyê dilên masûm yê wekî zarokekî ne, mêjiyê wan paqij wekî avekî zelal e. Ji ber di wan deman de tarîtî di mejiyan de belav bûye, berçavk qirêj bûne. Lewra tenê çavên zarokên paqij dikarin rastiya qralan bibîn in. Lewra tenê ew dikarin dengê xwe li beranberî qralan berz bikin. Em di wan deman re derbas dibin. Van demêm ku herkesî çavê xwe ji ronîtiyê re kor kiriye, dilê xwe ji tirsa reş kiriye, zimanê xwe ji tujitiya rastiyan re lal kiriye. Ev dem, ew dem in. Ew dem e ku herkes li lêviya herkesî ye. Lê ev rastiye; ger tarîtî kur bûbe, ronahî nêzik e. Ger Çile ji serma di qerisîne, di pey wî re Adar heye. Sara û Ruken wekî xwedavendên azadiyê bi masûmiyeta zarokekî dil pak ji qralan re gotin hûn tazî ne. Ew ji tarîtiyan re bûn çirûska despêkê, bûn tirêjên berbangê. Ji seqema Çileyê re bûn Berfîn, bûn Newroz, bûn Adar. Wan di zivistanên sar de dilê xwe bi germahiya hevaltiya PKK’ê germ kirin, di şevên tarî de hêviya ‘Roja Azad’ bû ronahiya wan. Sara û Rûken rihê xwe bi rihê PKK’ê ve girêdan û ji kaniya zelal ya PKK’ê vexwarin. Di damarên wan de, di bedena wan de enerjiya azad ya PKK’ê herikî û xwe gihîştand rûbara heqîqetê. Lewra yê şevê tarî dikir nebûna rojê bû, yê zivistanê sar dikir dîsa nebûna rojê bû. Ger rastî ewqas pak û zelal be, wê gavê divê roj bibe qiblegah. Wan jî berê xwe dan rojê û di rojê de sirrên jiyanê kişif kirin. Fêm kirin; Taritiya demdirêj, zivistana bê roj wê dawî li jiyanê anîbana. Ji ber vê Sara û Rûken derketin rêvitiya Rojê, bûn aşiqê rojê û evîndarên ronahiyê. Lewra deriyên gerdûnê yek bi yek li pêşiya wan vebû û ew gihîştin heqîqeta; ‘Bê roj jiyan nabe’. Ger di gerdunê de razaya jiyanê roj be, wê gavê di cihana mirovan de razaya jiyanê çiye ango kîye? Bersiva vê pirsê di nava PKK’ê de di rastiya gelê rojê de, di kesayeta jina Kurd de û di hebûna Rêber Apo de veşartî bû. Jiyanekî bê jin, mîna lawirekî miriye. Jiyanekî bê Serok mîna gerdûnekî bê roj e. Ji bo wî ew bûn parasvanê PKK’ê, ew bûn parasvanê gelê Kurd, ew bûn parasvanê jina Kurd û xwe kirin mertal li pêşiya Rêber Apo û bûn xwedavendên azadî û evînâ rast. Her tiştên di gerdûnê de di nava hevsengiyekî efsûnî de di liviya. Ger efsûn xirap bibe, wê gavê reşatî xwe ber dide dilê cihanê û her tiştî tarûmar dike. Sara û Ruken vê rastiyê herî zêde di hevaltiya PKK’ê de ceribandibûn û dîtibûn ku hevsengiya di navbera jinê de rêya sererast kirina xirabiya dilê cîhanê ye. Di her hevsengiyekî de pîvanên hatine ceribandin, zagonên zayina azadiyê de ne. Lewra rêgezên sererast kirina cîhana ku dil û mejiyê xwe radestî xirabiyê kiri ye, rêgêzên jina azad in. Heval Sara û Heval Rûken di sekna xwe de, di şerê xwe de, di çalakiya xwe de bûne rêgez, bûne zagonê zayina azadiyê, bûne pîvanên rast jiyan kirinê. Dilê xwe ji çiyayên Kurdistanê pêk anîn û birînên gelên xîlala zêrîn li ber ax û avên pîroz yê vê xakê kewandin. Lewra ew welatperwer bûn. Çavên wan wekî karikên li ser zinarên Zagrosan digeriyan ji şewqa rojê diçirisîn û yek kêliyekî nedihêştin devên gûrên hov bigîje canê nazik yê Kurdistanê. Ew bi qasî ji rojê hes dikirin, ewqas jî ji Kurdistanê, ji gelên Kurdistanê hes dikirin. Rêgeza pêk anîna heskirinê di jiyan, şer û çalakiya xwe de pêk anîn. Wan got ku yê hesdike dibê biparêz e. Li ser axa rengîn, di nava gûl û kûlîlkan de, li ser çiyayên wekî bihûştekî de ditîn ku her tişt di nava parastinê de ye. Ji lawira herî biçûk heta ya herî mezin di her zindiyekî de pergala xwe parastinê heye. Gûl bê sitîrî, şêr bê penç, gûr bê diran nikare yek rojekî zindî bûna xwe biparêz e. Wê gavê rêgeza azadiyê ye ‘xwe parastin’. Jiyan bê ku bê parastin ne gengaze ku berdewam bike. Ji bo wî bi vînekî ji pola xwe bi rê xistin. Ki gotibû jin nikare xwe biparêz e ango nikare bibe xwedî rêxistin. Sara û Rûken bûn rûhekî, bûn nasnameyekî azad û redda herî tûn ji feraseta ku bawerî nade jinê re. Ji xwe rêya azadiya jinê ewe di rihekî hevpar de bigîjij hev û di xwe de hevsengiya gerdûnê pêk bînin. Navê rihê wanê hevpar bû tîmê otonom û di qirna 21. de rêya rizgariya ji koletiyê nîşanî giştî jinan û civakên bindest dan. Di her gavekî xwe de bi ser dagirkeriyê de çûn, di her nefesekî xwe de koletiyê bê nefes hêştin. Ji pergala dewletê re, ji pergala di bin navê ewlekariyê de koletî ferz dikere îspat kirin ku kes nikare li pêşiya îradeya azad bisekine. Ew ji herkesî re bûn hêvî û keştiya bazirganan bi tekoşîna xwe ya bê hempa noqî avê kirin. Ev bist hezar salin jinên Kurd li ser vê xakê şer dikin, bi şerê xwe xweşikî ava dikin û dibin xwedavendên evîn û azadiyê. Ji İştar’an heta Zîlanan, Ji Star’an heta Berîtanan, ji Ninhursag’an heta Sema û Viyanan şerê jina Kurd yê azadiyê ti caran nesekiniye. Sara û Rûken di şopa xwedavendên xwe de bi mamostetiya Sakîne Cansizan rihê xwedavendî di xwe de zîndî kirin. Wan carekî din da îspat kirin ku yê li hember koletiyê şer neke kirêt e, nexweşik e, nayê hes kirin. Lewra wan çeka xwe rakirin ser milên xwe û li dijî polîsên tecawûzkar, li dijî dewleta ne xweşik û qirêj şer kirin. Bi şerê xwe xweşik bûn, şane bi şane ronahiyê di bedena xwe de pêxistin û pêşiya gel û hevalên xwe ronî kirin. Ruken û Sara mîna Doğa, Zinar, Şoreş, Jinda’yan, bi tarzê teyrê baz neçîra xwe diyar kirin û yekser bi ser wî de çûn. Bi lêdana xwe ya teqtîkî serdeme ku nû vekirin. Ew ji Rêberê xwe re bûn rêheval, ji gelê xwe re bûn hêz û moral, ji hevalên xwe re bûn mamoste û fermandar. Ew di şerê mirovahiyê de di xeta azadiya jin de fermandartiya serdemê kirin. Ew ji pergala ku dibê di despêkê de li jinê bixin re gotin; ''Tu nikarî li jinê bidî. Ger tu bixwazî li jinê bixî wê di despêkê de jin li te bixe. Jin ne yên lêdanê ne, jin ne yên kuştinê ne. Jin yê azad kirinê û jiyanê ne. Jin parastina xwe dikin, ji bo parastina xwe jî li dijmin dixin, li faşîzmê dixin û bi vê awayê parastina xwe ya cewhwerî û ya civaka xwe dikin''. Heval Sara û Heval Rûken bi sekna xwe ya çalak, bi çalakiya xwe ya afirîner, bi afirîneriya xwe ya xwedavendî bûn rêya serkeftin û azadiyê. Wan jî rêya Zîlanan şopand û xwestin mezin jiyan bikin. Armanca wan wekî rojê pak bû û pê bawer kirin. Gotin wê dawî bi heybet be û bûn xwediyê dawiyekî bê mirinî yê bi heybet wekî xwedavenên rojê, wekî xwedavendên evînê, wekî xwedavendên şer û azadiyê…
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 339
Asli Ozkaya sala 1976 de li Îzmîr’ê tê dinê. Dema ku li Çanakkaleyê zaningehê dixwîne, fikir û felsefeya Rêberê Gelê Kurd nas dike. Di wê demê de ji bo Rêber Apo û tevgera azadîyê sempatîya wê pêş dikeve. Nakokiyên Aslî Ozkaya li beranberî jiyana ku di metrepolên Tirkan’de Kurd dijîn û koletîya jin û înkar kirina Kûrdan pêş dikeve. Aslî di sala 1997’an de bi komek hevalên xwe re berê xwe dide tekoşîna azadiyê. Di saha Rêbertî’de, li gel Rêberê gelê Kurd Abdullah Ocalan perwerde dibîne. Di dema perwerde dibîne de malbata xwe di dahûrîne. Taybet li ser taybetmendiyên malbata xwe ya ji çîna navîn û înkarkirina netewê dahûrandin dike. Li ser esasê bi îddîaya di gerîlabûyînê de xwe kurkirin û di fermandarbûyînêde pêşengtî kirinê re, berê xwe dide heremên Zagrosan. Ew êdî dibe Azê’ya çİyayên asê û bedew… Azê Malazgîrt; di çîyayên Kurdistanêde bû xwedî meşekî azad. Di deride Zagros, Botan, Qendîl, Metîna, Xinêrê û di pir qadên din de gerîlatî kir û bû fermandarek pêşeng ya Yekîneyên Jinen Star. Di heman demê de demên dirêj di fermandariya aqademiyên Apollo de cih girt û bi hezaran şervanan hem di milê birdozîde hem jî di milê leşkerîde perwerde kir. Azê Malazgîrt; bi îddîaya ku xeyalên hevalên li cem wê şehîdbûne pêk bîne ve dubare berê xwe dide herema Botanê. Fermandar Azê Malazgîrt, di eyalêta Botanê de hema hema di her cihê de dibe xwedî kedek gelek mezin. Fermandar Azê, di dîroka 11’ê Mijdara sala 2017’an de di qada Besta de, bi opêrasyonên hewayî û bejahî ya dewleta Tirka dagirker de,bi fermandarên YJA STAR’ê Delal Amed û bi 15 hevalên xwe re digîje asta şehadetê. 
‘Gişti taybetmendiyê jina azad ya Apoyî, di kesayeta xwe de şenber kiribû’
Azê Malazgîrt; di tekoşîna azadîyê de bi biryarbûyin, bi azwerî û bi tevlîbûna xwe ya jiyanê ve ji aliyê hevalên xwe ve wisa hat ziman: Ji wan hevalan Endamê Konsêya Rêvebira PKK’ê, Dûran Kalkan wê bi van gotinan anî ser ziman; ‘’ Meşa me ya serkeftinê berdewam dike. Xwesteka dijmin zeîf kirin û asteng kirina meşa azadiyê ye. Li ser vê esasê dijminê me bi êrîşên pir dijwar ve bi ser tevgera me ve tê. Di van erîşên hovane de hevalên me yê ku gihaştin şehadetê, yek ji wan hevalan jî hevala Azê Malazgîrt’e. Bi hevala Delal Amed re li hemberê van erîşan, berxwedanîyek rêxistin kirin û bi awayek qehremanî şer kirin û şehîd bûn. Li ser vê esasê ez hevala Azê bi mînnetdarî bi bîr tînim. Ji bo hevala Azê em dikarin bi taybetî van bêjin; bi rastî jî hevalek ku pewîste bê lekolîn kirin, bê nirxandin û bê fêm kirin. Bêgûman giştî taybetmendiyên jina azad ya Apoyî, di kesayeta xwede şenber kiri bû. Di heman demê de xwedî tarz û ûslubek xwe yê xwezayî ve dijîya û dida jiyan kirin. Sala 2002-2004 pevajoya tasfîyeyan bû. Gelek kes dev ji qadên azad berdan. Di serîde ber bi Maxmûr, Başûr û Iraqê ve belavbûyîn derxistin holê. Di ortameke wisa de grubek heval hatin Xakûrkê. Ez çum ziyareta wan, grubekî ji jin û xortan ve pêk dihat bû. Ya li herî pêş hevala Azê hebu. Dema ku min heybeta wê dît, ez ketim kelecanê. Gotinên wê hîn zêdetir mirovan dida kelecanê. Got; ‘‘Herkes ji xwere rêkek xîz dike, hinek kes diçin, em jî berê xwe didin Botanê’’ Ev gotinên hevala Azê moralek pir mezin da me. Gotinên wê bi wate bûn. Piştre jî Rêbertî gotibû;’’ Kesên ku ji min hez dikin,bila berê xwe bidin Botanê’’. Berî ku Rêbertî vê bêje, hevala Azê vê derxisti bû zanebûnê. Hevala Azê bi vê helwesta xwe li hember tasfiyegeriyê sekinî û gerîlatiya jin parast. Ji ber vê sedemê ber bi Botanê ve meşiya. Serkeftina meşa me ya azadîyê teqez wê di bin fermandariya hevala Azê de bihata dest xistin. Bi taybetî jinên Serhedê, ciwanên wê, welatparêzên deşta Mûş û Malazgirtê, mirovên welatparêzên mezin in. Ji wê heremê demên berê de şerkerên mezin beşdarbûne, a niha jî beşdar diben lê ev herema me pêwîste hîn zêdetir beşdarbûyinan çêbike, bangawazîya min ewe ku ciwanên vê heremê bi taybetî jî jinên ciwan, ji bo hevala Azê hîn nêzde nas bikin û xwedî lê derbikevin, li ser vê esasê wan gazî tekoşîna azadîyê dikim.’
‘Em dixwazin di qadên azad de Rêbertî bibinin.’
Hevala Azê, hem di qadên perwerde hem jî di qadên pratikî de ji 20 salan zêdetir ked da û xwîdan rijand. Fermandar Azê Malazgirt her tim soza da bu Rêberê gelê Kurd Abdullah Ocalan ‘ezê li berxwe bidim!’ danî bîra xwe û ser wê esasê tevdigeriya. Azê Malazgirt berî ku şehîd bibe vana goti bû: ‘’Em hem tekoşîna jin, heman demê de tekoşina netewî didin meşandin. Di nav tekoşînekî ewqas mezinde, me hedef û armancên gelek mezin dan pêşîya xwe. Gelê Kurd, gerîla û rêhevalên me yên zindanan di nav berxwedanîyêk gelek mezinde ne. Armanca giştî hewildan û berxwedanîya me azad kirina Rêberê me ye. Yê ku herî zêde jin fêm dike û dahûrandin dike Rêberê me ye. Em êdî dixwazin bi Rêberê xwe re, di qadên azad de bi hevre bijîn. Di serîde jinên ciwan yê Kurdistanê û bi giştî jin; pewîste bibînin ku pergala heyî vîn û hêst di me de nehiştîye û dixwazin me tûne bikin. Li hemberê van erîşan ji bo ku em xwe biparêzin, em van çiyayan ji xwe re wek qela dibînin. Cihê pirsgirikên nasnameya jin û pirsgirêkên azadiyê bên çareser kirin, ev dere. Cihê wê tekoşîna azadîya jin, cihê wê qadên azad in. Li ser vê esasê bangawaziya min ewe ku, giştî jin û ciwan bila werin qadên azad’’ Navenda Çapemeniya YJA STAR
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 363
Fermandara YJA Starê Viyan Soran (Leyla Walî Huseyîn) ku di sala 2006'an de li Heftanînê, li dijî komploya navneteweyî ya 15’ê Sibatê ku Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan bedena xwe da ber agir, biryardarî û vîna têkoşînê û evîndariya azadiyê weke mîrateyekê ji hemû jinan hişt.
Viyan Soran girêdanbûna xwe ya bi Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan û gelê Kurd re di nameya li pey xwe hişt de ev gotibû: “Ev çalakiya min bersive li siyaseta înkarê ya li ser gelê Kurd û siyaseta tecrîdê ya li ser Serok Apo. Ji bo azadiya gelê Kurd û jinê, li dijî zilm û zextê eger tiştekî ji canê min hêjatir hebûya, min ê ew jî bida. Lê belê di demeke bi vî rengî de ku gelê Kurd her roj li ser piyan e û ber bi serketinê ve diçe, fedakirina jineke mîna min gelekî kêm dibînim. Ez jî mîna gelek hevalan xwe deyndarê gel û jinên êşkişandî dibînim.”
Soran keça malbateke ji eşîra Caf e. Ev eşîr yek ji mezintirîn eşîrên li Başûrê Kurdistanê ye. Soran li Silêmaniyeyê ji dayik dibe.
Leyla Walî Huseyîn (Viyan Soran) sala 1997’an li gel xwişka xwe biryara tevlîbûna nava refên gerîla dide. Malbat dixwaze vegerîne û li ser vê Viyan wiha dibêje: “Ez bi ti awayî bi we re nayêm. Ez diçim cihê ku daxwaza xwe ya azadiyê lê bi cih bînim.”
Soran hê salek bû tevlî gerîla bûbû, di demek kin û nava zorî û zehmetiyan de giha asta fermandariya Yekîneyên Jinê yên Azad (YJA Starê). Soran di her kêliya jiyanê de, di mijara hişmendiya jinê de bi israr û biryardar, bi rola pêşengiyê rabû. Di heman demê de bi fermandariya xwe ya li nava YJA Starê re, di nava PKK'ê de jî bi sekna xwe deng veda.
Salên ku Viyan Soran li çiyan di nava têkoşînê de bûn, komplo li ser Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan hatin kirin. Di vê çarçoveyê de bi dehan gerîla û welatparêzî li dijî komploya 15’ê Sibata 1999’an di ser de li girtîgeh û derve bi dirûşma ‘Hûn nikarin Roja me tarî bikin’ çalakiyên fedayî hatin kirin.
Di sala 2006'an de rêyeke cuda hilbijart. Soran li ser girankirina tecrîa li ser Rêberê Gelê Kurd û bûna parçeyek ji çalakiyên fedayî yên ‘Hun nikarin roja me tarî bikin’ destpêka meha sibata 2006’an li Hefanînê bedena xwe da ber agir û şehîd ket.
NAME JI BO MALBATA XWE NIVÎSÎ
Soran di şeva çalakiyê de nameyekê ji malbata xwe re dinivîsîne û wiha dibêje:
"Beriya her tiştî ez silavan li dayik, bav, xwişk, bira, xizm û hemû dostan dikim. Hêvîdar im wê her tim baş bin û yek bi yek çavên hemûyan maçî dikim.
Malbata min a xoşewîst;
Nêzî deh sal in, ji ber şert û mercên têkoşînê, her wiha ji ber hinekî aciziya xwe ya ji we, min name ji we re neşand. Mijara tevlîbûna min a li nava tevgera azadiyê ya Kurd a bi pêşengiya Serok Apo û PKK'ê, tevlîbûna min a li nava tevgera azadiyê ya jinê, me bi hev baş nedan fêhmkirin, lewma hin pirsgirêk derketin. Hêvîdar im hûn ê piştî deh salan vê rêyê û vê têkoşîna ku bi hezaran jin û xortên ciwan ên ji çar parçeyên Kurdistanê berê xwe didinê, fêhm bikin. Hûn bixwazin jî nexwazin jî hûn malbateke vê şoreşê ne. Li we nayê ku hûn derî û dilê xwe li hevalan, li nêrîn û armancên bi mîlyonan mirovan bigirin, ku keça we jî dildara van armancan e!
DEM HATIYE HÛN JÎ BIRYARÊ BIDIN; EM HENE EM Ê JÎ XIZMETÊ BIKIN
Di nava civakê de cihekî we yê rêzdarî û hêja heye. Hûn ji wan Kurdan e ku Helebçe, Enfal, qurbanî û welatparêziya li sirgûnê dîtine. Hûn ji wî gelî ne ku bi felseya 'şêr şêr e, çi jin e çi mêr e' têdikoşin e. Lewma nabe ku hûn tevlîbûna jinekê ji bo çareseriya pirsgirêka neteweyî û hebûna vîna wê, weke cihê şermê û mijara namûsê bibînin. Girîng e hûn êdî nedin dû aliyên paşverû û kevneperest ên civakê û mikur bên ku jin hebûneke civakî ye. Ji ber ku qebûlkirina jinê weke mirovekê tê wateya erêkirina vîna gel û civakê. Eger bi vî rengî nebe, wê jiyan nîvco bimîne. Êdî dem hatiye hûn jî biryarê bidin. Divê hûn jî xwedî li dîrok, berxwedan û lehengiya gel û mirovahiyê xwedî derkevin û mîna her Kurdekî bi şeref û namûs bêjin, 'em jî hene û li gorî hêza xwe em ê jî xizmetê bikin'.
'PIRTÛKÊN SEROK APO BIXWÎNIN; WÊ DEMÊ FAM BIKIN ÇIMA RÊYEK WIHA HILBIJART’
Dema ez ji we qut bûm 15 salî bûm, niha jî 24 salî me. Rica dikim, hinekî objektîf bifikirin û vê pirsê ji xwe bikin; 'Ev keça me çi dike û çima û çawa têdikoşe. Gelo ew jî mîna Awaz, Xalit û hinekî din nikarîbû vegeriya û ji bo xwe bijiya?' Bila ji niha û pê ve heval karibin bên mala we, bên serdana we. Hûn jî biçin serdana hevalan. Nameyên min bixwînin û li jiyana min û ya hevalên min bipirsin. Timî li ROJ TV temaşe bikin û li Dengê Mezopotamyayê guhdarî bikin. Pirtûkên Serok Apo bixwînin. Hûn ê hingî fêhm bikin bê çima keça we serî li rêyeke bi vî rengî daye û fêhm bikin, bê çima di nava vê jiyanê de me. Ez nabêjim bi vî rengî yan jî wî rengî bikin, tenê dibêjim destê xwe deynin ser wijdanê xwe û bi xwe biryara xwe bidin.
'EZ ROJEKÊ JÎ LI NÊRÎNA XIYANETÊ NEFIKIRÎM, MIN GELEK TIŞT JI PKK’Ê GIRT; SERBILIND IM’
Têkildarî xwe ez ê tenê tiştekî bêjim. Ev 9 sal in, ez rojekê bi tenê jî li nêrîna xiyanetê û poşmaniyê nefikirîm. Min gelek tişt ji PKK'ê girt û ji ber vê yekê jî serbilind im. Yek ji rastiyên bingehîn ên min jê fêhm kir; hezkirina dê, bav, xwişk, bira û tevahiya mirovahiyê ye. Ez wextekê gelekî ji we aciz bûbûm û min digot, 'çima min şaş fêhm dikin, çima xwe li derveyî PKK'ê dibînin'. Bi demê re min fêhm kir ku yê sûcdar ne tenê hûn in. Ji ber ku helwesta we, ji pirsgirêka zîhniyetê û siyasî ya sedan salan, ji kevneperestiya sedan salan dihat. Ji ber ku min îmkan çênekir ku bi we re nîqaş bikim, ez jî di vî warî de kêm mam. Ji ber vê yekê lêborîna xwe ji we dixwazim. Dixwazim hûn zanibin, hem weke malbatê hem jî weke mirovên Kurd di dil û mejiyê min de ne. Ji bo afirandina jiyaneke bextewer ez amade me jiyana xwe feda bikim. Bersiva min a li keda we ji bo min dane, wê ne xiyaneta li xwîna şehîdan be, wê xwedîderketina li wan be û fedakirina xwe be.
'ÇALAKIYA MIN BERSIV E J BO ÎNKAR Û TECRÎDA LI SER SEROK APO YE; XWEZÎ JI CANÊ MIN HÊJATIR TIŞTEKÎ DIN HEBÛYA KU MIN BIDA'
Ev çalakiya min bersive li siyaseta înkarê ya li ser gelê Kurd û siyaseta tecrîdê ya li ser Serok Apo. Ji bo azadiya gelê Kurd û jinê, li dijî zilm û zextê eger tiştekî ji canê min hêjatir hebûya, min ê ew jî bida. Lê belê di demeke bi vî rengî de ku gelê Kurd her roj li ser piyan e û ber bi serketinê ve diçe, fedakirina jineke mîna min gelekî kêm dibînim. Ez jî mîna gelek hevalan xwe deyndarê gel û jinên êşkişandî dibînim.
‘PÊŞIYA KEÇ Û XORTAN NEBIN ASTENG’
Dil dixwest ji bo we hemûyan gelek tiştan binivîsîne û yek bi yek ji bo we tiştna bêjim. Lê belê ji bo pêkanîna çalakiyê çend saet man e. Ji ber wext kêm e, ji vê zêdetir nikarim binivîsînim. Ji ber ku xwişk û birayên min, mirovên me yên ku divê ji bo wan, bi qasî we û ji we bêhtir tiştan binivîsnim, hene. Herî dawî dixwazim tiştekî bêjim. Eger hûn li ser bingeheke rast ji hev hez dikin, rica dikim ji we ku armanc û rêbaza min rast fêhm bikin û şaş nenirxînin. Ji ber ku ez ji bo vê jiyam û ji bo vê jî di destê min de plana min a şehadetê heye. Wasiyeta min e ku Awaz careke din tevlî nava refên gerîla bibe, rahêje çeka min û li hembêza çiyayên azad veger. Ji ber ku ez gelekî jê hez dikim. Ji ber ku ew hêja ye ku di nava hevrêyên xwe de be. Wekî din li pêşiya keç û xortên din jî nebin asteng ku xwe û siberoja xwe nas bikin û bibin xwedî vîn. Herî dawî silav, hezkirin û hurmetên xwe pêşkêşî we dikim, hêvîdar im hûn ê her tim bextewer û serbilind bin.
Bi silav û hurmetên xwe... Keça we Leyla Walî Huseyîn - Viyan Soran 01 Sibat 2006."
NAMEYA JI BO RÊBERÊ GELÊ KURD ABDULLAH OCALAN
Nameya Şehîd Viyan Soran ya ji bo Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan nivîsiye wiha ye;
‘HESRETA WÊ BÛM KU ROJEKÊ KÊLIYEKÊ TE BIBÎNIM….’
“Ji roja ku min navê te bîhîst û naskir, jiyanê hîs dikim, dizanim ku ez kîme û divê çawa bijîm. Yanê hizir û ramana te min, bi min da nasîn û ez hîn kirim ku bi wate bijîm. Te ez fêrî alfabeya azadî û serbestiyê kirim. Di dibistana te de çi qas min zahmetî jî kişandibe, tu rojek ji rojan min dudilî û poşmanî jiyan nekir. Ji ber ku min ji te hêza wateyê kifş kir, hêza raman û hêza mirov jî. Pir kêm be jî min fêm kir ku tu tiştekî ne pêkan nîne û bi şertê ku mirov di armanca xwe de cidî be û pê bawer be, dê mirov her dem bigihêje armanca xwe. Min wek jinekê û wek Kurdekî azadî kir armanc û ji dil pê bawer kir. Ji bo vê jî ez bi hesreta vêya bûm ku tenê ji bo keliyekê be jî te ji nêz ve bibînim, te hembêz bikim û bêhnek bidim, paşê jî tişta ku di dilê min de ye di derbarê azadiya xwe, jin û gelê xwe de bi te re guftûgo bikim.
‘TU BÛ MÊHVANÊN XEWNA MIN’
Lê belê di sala 1998’an de komploya qirêj a navnetewî ji hundur û derve de ketin navbeyna te û min û bi hezaran kesên wekî min ku ji bo dîtana te di heman hest û heviyê de bûn. Dîl ketina we di min de zêdetir hejandineke bi hêz û biryara azadiyê çêkir, min hêvî û bêrîkirina dîtina we tu car winda nekir. Lê min her dem hewl dida ku pir ji nêz ve te hîs bikim. Lewma min gelek caran di hundurê xwe de bi te re diyalog dikir û min hîsdikir ku tu wek deng û enerjiyekê dikeve hinavên min û min jê îlham digirt. Çend car jî tu bûyî mêvanê xewnên min û ez pir pir pê kêfxweşbûm. Bi rastî jî ez nikarim bi tevahî hest û ramanên xwe di derbarê we de bilêv bikim.
Lê belê ji sala 1999’an şûn ve her dem rastiyekî di mejiyê min de deng vedida ew jî ev e ku min nekarîbû dîl girtina mirovekî mezin wekî we dahurînim û min digot ev mirov ew der heq nekiriye. Bêguman ez berpirsiyarên dîlgirtin, tecrida rêbere gelekî û rênasê mezin yê mirovatiyê tenê dewletên rûreş ên cîhanê nabînim. Bi qasî sextekarî, durûtî û xiyaneta dewletên desthilatdar lewazî û nebesiyên hevaltiya xwe û hevalên dîtir jî berpirsyar dibînim. Lewma her dem li hemberî we, gel û jinên ku bengiya xwe ya azadiyê bi we ve girêdane, xwe şermezar didîtin.
‘BI AGIRÊ BEDENA XWE DIXWAZIM PEYAMEKÊ BIDIM’
Îro jî di 15’ê Sibata 2006’an de, em dikevin salvegera heştemîn a dîl ketina Rêber Apo. Komplaya navnetewî pêvajoyeke nû û bi metirsî li ser Îmraliyê û Kurdistan bi giştî destpê kiriye. Dixwazin hemû ked, xebata aştî û demokrasiyê ya Rêber Apo û gelê Kurd vala derxin û pir eşkere bangawaziya radestbûn û dev ji Rêber Apo berdanê dikin. Dixwazin me kedî bikin û me fêrî jiyaneke bê Rêber Apo, bê bîrdozî û bêvîn bikin. Ji bo vê îro gelê Kurd li her çaraliyê cîhanê li dijî siyaseta qirkirinê ya ku li ser Serokatî tê meşandin nerazîbûna xwe nîşan dide. Ez jî mîna şagirtekî we li hemberî wan êrîşên ne rewa dixwazim di 15’ê Sibata îsal de, di nava gelê xwe de wekî jinekê girêdana xwe ya bi we re dubare bikim û germahiyekê bidim çalakiyên berxwedana gelê me. Bi agirê bedena xwe dixwazim peyamekê bidim mejî û dilên qeşagirtî ya şaristaniya civaka çînayetî. Mîna gelek mirovên din jî dixwazim di dadgeha dîrokê de bibim şahidekî ji bo dest nîşan kirina zordarî û derewkariya sîstema dadê û mafê mirovê yê rojava.
‘HÛN BÛNE MALÊ DÎROK Û CIVAKÊ’
Rêberê min! Ev çalakiya ku ez li dardixim tevî ku nerazîbûn û serhildaneke li dijî ew neheqiya ku ji aliyê dewletên serdest ve li hemberî we û gelê Kurd tê meşandin, di heman demê de rexnedaneke hevaltiya kêm û lewaz e û li pêşiya dîrok û gelê xwe ji hesta şermezarî û bêrûmetiyê rizgarbûna min e. Asta îdîa û baweriya min heta ku kesek jî bimîne ev felsefe û xeta we ya jiyanê dê her bijî û serkeve. Gelek kes dibêjin û dihizirin ku birdoziyê di kesayetiya we de tunebikin û nehêlin. Lê ez vê pir cidî nagirim û wekî îdîayeke pir vala dibînim. Ji ber ku êdî hûn di dil, mejî û hucreyên di milyonan kesan de bi taybetî jî di dilê jinan de bi cih bûne. Hûn bûne malê dîrok û civakê. Te her car girêdan û rastgotina jinê bi me da nasîn.
Îro jî ruxmê hemû kêmasî û lewaziyên me dixwazim rexnedana xwe bidim û biryarbûyina xwe di xeta sosyalîzma zanîstî û demokratîk û pradigmaya nû de nîşan bidim. Pir kêm jî be peyamekê bidim paşverûtiya hundurîn û êrîşên ji derve. Gelek caran min jî wekî hevalên şehîd digot; “Xwezka ji canê min buhatir tiştekî din hebûya ku min di rêya azadiya Serok, gel û jinên bindest de gorî bikira” Piştî girtina we di sala 1999’an de jî her dem biryara li darxistina çalakiyeke wisa di mejiyê min de hebû. Lê ji ber ku şert û merc ji tiştekî wisa re ne guncaw bûn, bi taybetî jî ji bo ku we aciz nekim min hewl da di jiyanê de duristbûyin û girêdana xwe ya bi we re nişan bidim.
‘EVÎNDARBÛNA MIN JÎ EV E’
Îro jî dizanim ku dibe hûn vê çalakiyê nepejirînin û rexne bikin, lê çi bikim Serokê min? Hinek evîndar dibin destê hevûdu digirin û direvin, ê evîndarbûna min jî ev e. Dilê min bêyî we, bê kenîn û zerdekena li ser lêva zarokên welatê min, rehetî nabîne û nahewe. Ji ber ku min biryara xwe di pêvajoyeke wisa hesas de heta sala heştemîn a dîlketin û dûriya we dereng xist, lêborîna xwe dixwazim.
‘PIR BI HÊVÎ Û MORAL IM’
Dixwazim vêya jî bêjim ku pir bi hêvî û moral im. Bi taybetî jî dema ku ji bo diyarkirina komîta ji nû ve avakirina PKK de te navê min anî ser zimên û pirsa min kir, min hîs kir ku te xelata herî mezin daya min. Ez vê wek rûmetekî pir mezin dibînim. Her dem perspektîfa we ji bo şoreşa başûr ku we nola ‘şoreşa jinê’ behs dikir, di min de moralekî mezin çêdikir û meyl dida têkoşîna min.
‘DIXWAZIM WEKE JINEK BAŞÛR DEYN Û BERDÊLA KED Û QENCIYA WE BIDIM’
Niha jî di nava vê bêdengiya mirinê ku li Başûr heye de, dixwazim wek jineke ji başûr pir kêm jî be deyn û berdêla ked û qenciyên we bidim. Pir şad dibim ku encamekî serkeftî bi destxînim. Di dawiyê de silav, hezkirin û hesreta dîtina te ya xwe pêşkêşî te mirovê bêhempa dikim. Ji bîr nekin, em pir bêriya we dikin, pir bêriya we dikin…”
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 755
Dibe ku her kes ango her civakek, têgeha parastinê li gor nêrandina xwe ya jiyanê an jî li gor şert û mercên di nava demê de tê avakirin şirove bike. Di nava hemû zindiyan de xweparastin weke hêmana bingehîn ya domandina jiyana xwe ye. Di mirov de parastin, zekayê aqil û ya hestan ve tê bi wate kirin. Di zindiyên din de jî, zeka hestiyar bi bandore. Em dema ku behsa civaka xwezayî dikin, mirovahiyê xwe di wê demê de jî parastiye.
Ji ber em pirî caran parastinê, wekî tenê li hemberî şidetê tê ava kirin digrin dest, ev jî nêzîkatiyek gelek şaş bi xwe re derdixe holê. An jî em pirî caran tenê bi hêza lêşker, an kesên çek girtine destê xwe re dibêjin ew parastinê dikin. Ger wisa ba, beriya leşker an jî mirovên bi çek derbikevin wê însanan pêwîstiya xwe bi parastinê nedîtiba. Xwe parastina mijareke kûre. Li her cihê ku mirov palpişta xwe dide, lê jiyanê ava dike li wê derê xwe parastin dikeve dewrê.
Her çi dibe bila bibe, ger zindiyek an jî hebûneke madî yan jî manewî, ne xwediyê parastineke rastteqîn bin wê mahkûmî xirakirin û ji holê rakirinê bin. Ji roja ku mirovahî bi heyîna xwe hesiya û vir ve her tim pêwîstiya xwe bi parastinê dîtiye. Em dema li heyîna xwe ya jiyanê binirin, gav bi gav parastin xwe li mirovan ferz dike. Xwe parastin, ji takekes heta koman, ji koman, heta civakan û ji civakan, heta netewan dikare werê pêşxistin. Bêguman şêwazê parastinê cur bi cur hene. Dibe ku em gelek caran di wateya hişk ango teng de lê dinirin. Ev nêrandin pirî caran me dibe encamên şaş.
Rêbertî, têgeha parastinê bi tewriya gul û striyên wê hîn zêdetir di warê felsefî de nêrandinek nû bi me re da ava kirin. Rêbertî, di hemû dahurandin û parêznameyên xwe de cihekî fereh daye mijara xwe parastinê. Aliyê xwe yê dîrokî gelek berfirehe. Gelek kesan li ser mijara parastinê pirtûk nivîsandine, an jî gelekan pênaseyên cuda cuda dane pêşxistin. Em weke gelê Kurd, bi sedsalan ji vê peyîvê biyanî man. Em ji zanebûna vê bê par man. Ji ber wê Rêbertî dibêje, tenê hebûna xwe ya fizîkî parastin pir pêşketina wê civakê ango heyîna wê civakê îfade nake. Ev rastî, di şexsê jinê de hîn bi awayekî kûr dest girtin pêwîste. Rêbertî dibêje; li ser rûyê vê erdê hebûna herî ji parastinê dûr hatiye xistin jine. Bi rastî jî dema em, li heqîqetê dinirin, pir vekirî tê dîtin, ka bê çiqas em mahkûmî jiyana bê wate hatine kirin. Jin bi rastî jî birçiyê parastinê ne.
Pergala ku xwe dispêre hezarî salan, jin aniye rewşekî wisa, li şûna parastinê, deriyê mirinê pêşkêş dike. Mirov dikare bêje, civakê, ji roja ku pergala xwe ya jiyana xwezayî, ji dest da, ew dem parastina xwe jî ji dest da. Ev jî bi awayekî herî eşkere di şexsê jinê de mirov rihet dikare bibîne. Roja îro de, tişta ku dibe sedema bingehîn ya jin, dawî li jiyana xwe bînin, xwe întîhar bikin, rastî her cûr lêdan, îşkenceyê werin, bên tecewuzkirin, nebûna xwedî hişmendiya xwe parastinê ye. Ev rastî li tu welatî nayê guhertin. Li welatên ku qaşo xwe xwediyê mafên mirovan dibînin, li wan deran herî zêde jin têne qetilkirin û rastî her cûre lêdanê tên. Li gelek welatan bazara jinan tê kirin.
Mînak li Meksika salê çiqas jin têne revandin û rastî her cûre rewşên dij ehlaqê civakê tên. Dîsa li Îran, Avganistan, Japonya û her wiha li gelek welatên din jin ne xwediyê tu mafî ne. Li Tirkiyê jî heman rastî tê jiyan kirin. Roj derbas nabe û li tirkiyê jinek neyê kuştin. Ev jî weke bûyerên gelek ji rêzên têne dayîn û wisa derbas dibin. Eger li hember pergala mêrê serdest di roja îro de, jin xwe di warê hişmendiya parastinê de kûr neke ewê her tim mahkûmî jiyana erzan bê kirin. Ji ber ku di roja îro de herî zêde li ser jinê êrîşêkî di her warî de heye. Ji hebûna fîzîkî bigire heta nava malbatê, ji malbatê bigire heya taxan, ji taxan bigire heya dibistanê, ji dibistanê bigire heya qadên kar, ji qadên kar bigire heya qada siyasetê, ji qada siyasetê heya fikirî, bidozî û exlaqî êrîşkariyek pir dorfereh tê kirin. Ji xwe di qada medaya de, hed û hesapê xwe tuneye. Qada medyayê, di ev dema ku em nav lê dikin serdema teknolojî û sanalê, di şexsê jinê de li ser navê çand û exlaqê civakê tiştê heyî modernîze dikin heqîqeta wê berovajî dikin. Pêşî girtina vê rastiya ku mirovahiyê ser berjêr dike jî hişmendiya parastinê ye. Di serî de parastina fikirî pêk werê wê pêre hemû qadên jiyan lê tê neqişkirin werê parastin. Li gel van hemû aliyên parastinê Rêber Apo, li Kurdistanê destpêkek ava kir ew jî artêşa jin bû. Yek ji çavkaniya xwe parastinê bûyîna hêzê ye. Di dîrokê de bi hezaran mînakên jinên şerker, li awrûpa, Rojhilata Navîn û li Kurdistanê hene. Lê bi awayekî rêxistinkirî, avakirina hêzek leşkerî ya jin tuneye.
Di nav şoreşan de jinan heya radeyek xwe di warê xweser de bi rêxistin kiribin jî lê eviya pir demdirêj domdar nebûye. Me îro li her çar perçên kurdisanê xwe li ser vê mîrasa dîrokî ava kiriye. Lê li gor şert û mercên Kurdistanê, Rêbertî hêzek jin ya bi çekê, parastina xwe, welat û gelê xwe dike weke tiştekî nebe nabê li kurdistanê ava kir. Em roja îro girîngiya vê rastiyê baş dibînin. Rêber Apo ev meş bi hevalekê dest pê kir îro em bi hezaran jin di eniya şer ya pêş de cih digirin. Me di her warî de erka parastina hemû jinan girtiye ser milê xwe. Her wiha erka herî bingehîn jî ewe em hişmendiya xwe parastinê karibin di hemû jinan de ava bikin.
Bi derketina çeteyên Daiş'ê re hişmendiya êrîşkar, dagirker, şerxwaz û desthilatdar xwe gîhand mertebeyek herî hovane di dîroka mirovahiyê de. Li hemberî vê hêza terorê jî em weke hêzên parastina hemû jinan bi vîneke mezin û bi baweriyeke xurt sekinînin. Çeteyên daiş'ê di hemû kiryarên kirinî de jin û zarok kirine qurbanî. Ev jî dide diyar kirin ger jin parastina xwe xurt neke metirsiyek mezin li ser wê heye. Bi hezaran jin revandin û di meydanên mirinê de îşkence kirin û piştre bi awayên herî hovane kuştin. Gelek hêzên mezin yên xwedî teknîk bûn, li hemberî Daiş'ê şikestin. Lê li Rojava, tevî hemû kêm derfetiyan jî şikandina hêzekî weke hêza daiş'ê serkeftinek pir mezin bû. Ev serkeftin bi zanebûna xwe parastinê hatin bi dest xisitn. Şoreşa Rojava beriya her rêxistinkirineke cuda avakirina hêzekî ya parastinê dida ferzkirin. Yekîneyên parastina jin YPJ'ê, ava bû. Dûre hêzên parastina cewherî, hêza jinê ya asayîşê û hêzên antî terorê hatin avakirin. Avakirina van hêzan heya astekî bandora xwe li ser hemû gelên Sûrî û tevahî jinan kir. Rastiya ku tekoşîna me bi xwe re derxist holê tevahî dinya hejand. Tevî em di gelek aliyan de hîna jî nebesiyan dijîn, lê ji ber me xeta xwe parastinê bawer kiriye em bi serdikevin.
Em her çiqas weke jinên kurd kêmek bejî bûne xwediyê hişmendiyek ya parastina cewherî, lê hîna tekoşînek mezin ji me tê xwestin. Di her qada jiyanê de êrîş heye, kuştin û revandina jinan heye. Rêbertî bi qasî deryayekî berhem ji me re daye ji bo em xwe li ser perwerde bikin. Ji bo wê em çiqas xwe baş perwerde bikin emê ewqas karibin ferasetek rast ya parastinê di bi xwe re ava bikin. Rêber Apo dibêje ya azadî ji xwarin û avê zêdetir ji bo we hewcedarî pê heye. Ev ji bo parastinê jî wisa ye. Ger em weke jin xwe di rêya gîhandina zanebûnek têrker ya parastinê de kilît nekin wê hêj bi hezaran jin bibin qurbaniyên hişmendiya mêrê serdest. Ev zanebûn bêguman di serî de ji me her şevanekî jin yê parastinê tê xwestin. Rêya vê jî di tekoşînkirinê re derbas dibe. Em jî niha li ser wê bingehê xwe perwerde dikin û bi perwerde kirinê re jî zanebûna xwebûnê û xwe parastinê dixwazin ava bikin. Zanebûna her jinekî çeka herî mezin ya parastinê ye. Em ji bo vê çekê hîn bi bandor bi kar bînin û ji bo em bikin malê hemû jinan tekoşîn meşandin ji bo me weke ferza nimêjê ye. Roja îro jî li hemberî van hemû xeteriyan tenê rêyeke me bibe serkeftinê heye, ew jî bilindkirina tekoşînê û avakirina hişmendiya parastina cewherî ye.
Şaristan Nurhak
- Ayrıntılar
- Görüntüleme: 324
